Członek uznanej przez rządy
 grupy terrorystycznej "Salamandax"

Nazywaj mnie jak chcesz. Dla nich byłem tylko ciągiem znaków – //omega_lotus. Dziś jestem tylko kolejnym cieniem przy ognisku, z poparzonymi dłońmi i pamięcią, której wolałbym nie mieć.

Salamandax nie było żadną sektą. Nie mieliśmy wspólnych modlitw, nie piliśmy krwi, nie malowaliśmy sobie symboli na twarzach. Byliśmy… reakcją immunologiczną świata.

Każdy z nas przyszedł tam z innego miejsca. Jedni po stracie bliskich, inni po zawodzie systemem, który miał chronić, a zniszczył. Ja? Ja przyszedłem tam, bo byłem naiwny. Bo wierzyłem, że jak zrobi się wystarczająco dużo szumu, to ludzie się obudzą.

Mieliśmy dostęp do rzeczy, o których zwykły człowiek nawet nie powinien wiedzieć, że istnieją. Dane, projekty, klucze do systemów, do których dostęp miały tylko rządy albo… no właśnie – EDEN. I wtedy tego nie rozumiałem.

Myślałem, że ich okradliśmy.

Dziś nie jestem tego taki pewien.

Nasze cele wyglądały jak sabotaż: wyłączaliśmy elektrownie, przebijaliśmy się przez sieci lotnictwa, grzebaliśmy przy filtrach komunikacyjnych. Ale nigdy nie chodziło o ludzi. To nie miały być ofiary – miały być znaki. Krzyki. Jak błyskawice przed burzą.

Problem w tym, że burza już przyszła. I miała kształt, którego nikt z nas się nie spodziewał.

Pamiętam dzień, kiedy wrzuciliśmy ostatni fragment kodu – coś, co miało spowolnić procesy bezpieczeństwa w rdzeniu pewnej elektrowni. Nie pytaj której – już jej nie ma. To miała być „demonstracja możliwości”.

Trzy godziny później ktoś dorzucił tam coś jeszcze.

I wszystko się posypało.

Reaktory. Linie energetyczne. Zasilania wojskowe. Sieci medyczne. Nawet pogoda zaczęła się pieprzyć, bo część satelitów przestała odpowiadać.

A my?

My patrzyliśmy, jak wszystko idzie w ogień. I nagle przestało być wiadomo, czy to my zrobiliśmy, czy ktoś tylko wykorzystał naszą pracę.

Wiesz, co było najgorsze?

Że nikt z „góry” się już wtedy nie odzywał. Ludzie, z którymi rozmawiałem codziennie przez szyfrowane kanały – wyparowali. Nasze narzędzia przestały działać. A potem przyszły raporty o pierwszych miastach, które zniknęły z mapy.

I wtedy zrozumiałem: może my byliśmy tylko zapalnikiem. Może ktoś inny miał już gotowy ładunek.

Teraz czasem budzę się w nocy, słysząc to jedno zdanie, które jeden z naszych wrzucił na kanał tuż przed wyłączeniem zasilania:

„To nie my. To oni się nami posłużyli.”

Więc siedzisz tu, słuchasz historii o grupie terrorystycznej, która podobno podpaliła świat.

A ja ci mówię – może tak.

Ale jeśli my byliśmy ogniem…

To ktoś inny zbudował piekło.