Nie widziałeś poprzedniego Dziennika Naukowca? 
znajdziesz go TUTAJ->

44 dzień propozycji nie do odrzucenia (Zwiad w stronę Śliwna)

Ostatnie dwa dni były dziwne.

Roni zniknęła gdzieś podczas zwiadu i wróciła dopiero na drugi dzień ubrudzona jak kret po szychcie. Nie wydawała się zbyt rozmowna, rzuciła tylko:

– Pół dnia przeprawy stąd jest „ciekawe” miejsce... niekoniecznie przyjazne.

Komandos nie musiał nic mówić. Wszyscy wiedzieliśmy, że „nieprzyjazny teren” w ustach Roni oznacza jedno: skażenie.

Pizza próbował rzucić jakimś żartem o świeceniu w ciemności, ale zgasiliśmy go wzrokiem.

Decyzja zapadła, idziemy.


45 dzień propozycji nie do odrzucenia (Próba przeprawy)

Dotarliśmy na skraj strefy wcześnie rano. Liczniki szalały jak orkiestra bez dyrygenta.

Nawet Ego co chwila nerwowo zerkała na swoje ręce, jakby w obawie, że zaraz zaczną świecić.

I wtedy...

Maggot, nasz niezawodny, zmutowany Ghul, po prostu wszedł.

Zero kombinowania.

Zero ochrony.

Zero namawiania.

Jakby wiedział, że mogą tam być przydatne rzeczy do osiedlenia się i że tylko on może bezpiecznie tam pójść (choć może go to w ogóle nie obchodziło, trudno powiedzieć).

Po dziesięciu minutach wrócił, wynosząc stamtąd:

  • Jeden przenośny generator prądotwórczy (trochę zakurzony, ale działa!),
  • Fragment mapy okolicy (Roni omal nie pisnęła z radości),
  • I stare, zakurzone pudełko z napisem „części rezerwowe”.

Wrócił żywy.

Zadowolony.

Trochę bardziej... napalony niż zwykle, do tego zdążyliśmy przywyknąć.

Wpis badawczy (osobisty):

Obiekt M-EV15 („Maggot”) wykazuje:

  • całkowitą odporność na strefy o wysokim i ekstremalnym skażeniu,
  • skłonności do zbieractwa,
  • niekontrolowane wzmożenie popędu seksualnego po kontakcie z przedmiotami o nieznanym pochodzeniu,
  • umiarkowaną inteligencję sytuacyjną (wybór najbardziej użytecznych przedmiotów).

Eksperyment: rozważyć podstępne podkręcenie niektórych efektów dla celów badawczych i rozrywkowych.

Po akcji Maggota zdecydowaliśmy ruszyć dalej. Śliwno wciąż czekało – ale teraz przynajmniej mieliśmy powód, by wierzyć, że może damy radę się tam zadomowić.


46 dzień propozycji nie do odrzucenia (przy torowisku, prowizoryczne obozowisko)

Miałem dziś chwilę ciszy. Krótką i ulotną, ale jednak.

Odkąd dołączyła do nas Ego, coś się zmieniło. Oczywiście znaliśmy ją wcześniej, lecz tylko powierzchownie - teraz natomiast ciężko było jej nie zauważyć.

Niby wszystko wygląda jak zawsze: Bizon dalej bazgrze po ścianach jakby chciał przekonać sam siebie, że sztuka przetrwa apokalipsę; Pizza nadal szuka jedzenia w miejscach, gdzie nawet psy boją się zaglądać; Komandos obserwuje wszystko spod byka, jakby planował rozpracować trajektorię każdego liścia, zanim dotknie ziemi.

Jednak atmosfera jest inna.

Ego jak zwykle siedziała przy ognisku i szydełkowała coś, co tym razem — przysięgam — wyglądało jak czapeczka dla jeża. Jednocześnie plotła językiem, równie zręcznie jak palcami.

Opowiadała bez skrępowania kto z kim śpi za blisko, kto ostatni wyjął konserwę, a kto patrzył na czyje buty za długo.

Pół godziny później Bizon układał jej posłanie z dwóch koców i resztek starego płaszcza wojskowego, a Pizza próbował jej oddać swoją ostatnią puszkę „kiełbasy turystycznej”, której normalnie strzegłby jak smok własnego skarbu.

Komandos tylko chrząknął i rzucił spod kaptura:

– Lepiej by nie spadł jej włos z głowy.

Nikt z nas nie wiedział jak do tego doszło, że po prostu pewnego ranka obudziliśmy się z przekonaniem graniczącym z pewnością, że owinęła nas sobie wokół palca. Może to przez jej wrodzony talent do wyłuskiwania wszystkich ploteczek? A może dlatego, że dzięki niej mieliśmy przynajmniej jakkolwiek zjadliwe posiłki. Nawet dobre. 

W sumie?

Może dobrze mieć w grupie kogoś, kto ogarnia układy, zanim trzeba sięgnąć po broń.


47 dzień propozycji nie do odrzucenia (przeprawa przez „Zielone Morze”)

Przekroczyliśmy dolinę pełną zarośniętych torów i zbutwiałych wiaduktów.

Roni nazwała to miejsce „Zielonym Morzem” — bo rośliny zjadły tu wszystko, co było kiedyś „nasze”, ludzkie.

Pizza znowu utknął w gąszczu, a Bizon już łapał go za nogę, kiedy Ego tylko rzuciła znad robótki:

– Zostawcie go. Jak naprawdę będzie w potrzebie, to sam wylezie. Jak nie – cóż... Więcej kiełbasy dla nas.

Komandos musiał  odchrząknąć, żeby nie parsknąć śmiechem.

A Maggot? 

Maggot tymczasem flirtował z drzewem.

Przyniósł sobie gałązkę brzozy i siedział przy ognisku, głaszcząc ją po listkach, mrucząc coś o "gładkich bioderkach" i "giętkich pędzelkach". EV15 naprawdę działa cuda. Albo koszmary.

W sumie – jak kto woli.

Moje notatki na temat mutacji stają się coraz bardziej chaotyczne, ale przez to chyba coraz wierniejsze rzeczywistości.


48 dzień propozycji nie do odrzucenia (przed Śliwnem)

Zdążyliśmy już niemal zapomnieć o znaleziskach ze skażonej strefy, bo oto pałac majaczył na horyzoncie, przed nami. Jeszcze kilka dni drogi, może mniej. Po za tym, podczas jednego z postojów znaleźliśmy stary sklep RTV-AGD. Rozbebeszony, zarośnięty, ale cudownie pełen rupieci. Wśród sterty kabli i zdechłych sprzętów znalazłem trochę części.

I wtedy mnie olśniło.

Projekt "Gniazdo".

Mój własny, przenośny radiowęzeł.

Prosty, jak konstrukcja mutantów z południa, ale NASZ.

Jeśli to skleję, będziemy mogli przesyłać komunikaty na krótkim dystansie, zamiast wrzeszczeć po krzakach jak pelikany po odwyku. Od razu zabrałem się do pracy. Muszę przyznać, że zajęło mi to więcej czasu, niż się spodziewałem.

Reakcja ekipy nie były zbyt optymistyczne.

Ego może zerknęła raz czy dwa znad szydełka, Bizon to w ogóle udawał, że nie patrzy, a Pizza jak zwykle gdzieś się zgubił (standard).

Komandos rzucił tylko:

– Jak zacznie nadawać bajki dla grzecznych mutantów, to mnie obudźcie.

W międzyczasie Maggot znalazł pionowy odkurzacz. Nazwaliśmy go "Mariola", ucieszył się.

Maggot, oczywiście, postanowił... no cóż. Sparować się z Mariolą. Przed oczami wszystkich – i ku naszej wiecznej traumie – Maggot wsunął swoje szkaradne "żądło" w rurę ssącą i zaczął udawać kopulację, mrucząc:

– Weszło jak chuj w Mariolę!

Kontynuował, przeciągając każdą sylabę, z błyskiem w oku:

– Nooo, udawałaś trudną, ale rozstaw szczotkiii...

Bizon zwymiotował za winklem, Ego tylko parsknęła śmiechem. Komandos odwrócił wzrok, jakby sam siebie chciał wyłączyć z tej rzeczywistości.

Ja… Ja postanowiłem zrobić sobie mały eksperyment.Podkręciłem moc ssącą Marioli na maksimum.

Efekt?

Maggot zawył tak, że z pobliskich krzaków uciekła nawet zmutowana zwierzyna. Przez chwilę bałem się, że wyciągnie sobie EV15 razem z kręgosłupem.

Maggot, sapiąc, padł na ziemię, z bananem na twarzy większym niż kiedykolwiek:

– Oooch... takiego ssania to nawet w starym świecie nie było!

Czasami naprawdę tęsknię za starą dobrą higieną pracy w laboratorium.


49 dzień propozycji nie do odrzucenia (Pałac w Śliwnie – w oddali)

Śliwno coraz bliżej. Pałac majaczy wśród mgły i pnączy jak zły sen.

Jeszcze nie wchodzimy. Jeszcze kilka kilometrów. Jeszcze chwilę żyjemy tak, jak lubimy: wśród żartów, kabli, mutantów, szydełek i Marioli.

I wiecie co?

Może, jak tam dotrzemy, naprawdę będziemy mieli własne radio.

Własne bajki.

I własne, osobiste piekło.

Brzmi jak dom.