MŁODA KELNERKA
Och, Poznań przed... no wiecie, przed tym wszystkim... to było takie... żywe! Pamiętam te poranki, kiedy wsiadałam do tego starego autobusu, co telepał się niemiłosiernie, ale za to za oknem budził się dzień nad polami i łąkami. Od rana czułam ekscytację, że jadę do miasta tętniącego życiem.
Poznań... to był dla mnie kompletnie inny świat niż nasza wieś. Tyle ludzi, tyle świateł, tyle sklepów! Jak wysiadałam na Kaponierze, zawsze przez chwilę stałam i patrzyłam na ten cały ruch. Tramwaje dzwoniły, ludzie pędzili w różnych kierunkach, a ja czułam się taka... czułam się częścią tego wszystkiego, pomimo lekkiego zagubienia w tłumie.
Pracowałam w 'The Beat', takim fajnym klubie niedaleko Starego Rynku. Wieczorami, tam dopiero było życie! Głośna muzyka, kolorowe drinki, śmiechy, tańce... Przyjeżdżali ludzie z całego Poznania i okolic. Studenci, młodzi pracownicy, czasem jacyś turyści. Ja biegałam między stolikami z tacą pełną piwa albo kolorowych koktajli, zawsze z uśmiechem, bo lubiłam ten zgiełk, tą energię.
Pamiętam te piątkowe wieczory, kiedy klub pękał w szwach. Wszyscy chcieli się zabawić po całym tygodniu pracy czy nauki. Były też nasze stałe ekipy, które zawsze siadały przy tych samych stolikach, zamawiały te same drinki. Znałam ich imiona, wiedziałam, co lubią. Czasem żartowaliśmy, czasem opowiadali mi o swoich problemach. Czułam się trochę jak taka... powierniczka ich weekendowych radości i smutków.
Stary Rynek wieczorem to była magia. Te wszystkie oświetlone kamieniczki, ten gwar rozmów z ogródków, ten zapach jedzenia... Czasem, jak kończyłam zmianę późno, szłam na spacer, żeby jeszcze trochę nacieszyć się tą atmosferą. Czułam się taka wolna, taka młoda, taka pełna nadziei.
W ciągu dnia Poznań też miał swój urok. Chodziłam na spacery po Cytadeli, siadałam na ławce nad Wartą, czasem z koleżankami chodziłyśmy na lody do Kolorowej. Te wszystkie sklepy z ciuchami, te kawiarnie z pyszną kawą... to było takie nasze małe miejskie życie.
Pamiętam, jak zaczęto mówić o tej korporacji Eden. Najpierw to było coś takiego... no, jak z filmów. Wielka firma, robiąca jakieś niesamowite rzeczy. W telewizji pokazywali te ich nowoczesne budynki, naukowców w białych kitlach. Ludzie mówili, że to przyszłość, że dzięki nim będziemy zdrowsi, będziemy żyć dłużej. Ja tak trochę wierzyłam w te cuda, wiecie? Byłam młoda, naiwna... myślałam, że nauka zawsze idzie do przodu, żeby nam było lepiej.
Ale potem zaczęły się te inne szepty. Ciemniejsze. Ktoś usłyszał coś w pracy, ktoś przeczytał coś w Internecie. Mówili, że te ich badania nie są takie do końca... no, dobre. Że robią jakieś dziwne eksperymenty. Czasem ktoś w klubie żartował z tych teorii spiskowych, ale z czasem zaczęłam dostrzegać w ich oczach cień niepewności.
Pamiętam te rozmowy o wirusach, o jakichś testach w Afryce. To brzmiało tak strasznie, tak odlegle, że trudno mi było w to uwierzyć. Myślałam sobie: 'Przecież żyjemy w Europie, tu takie rzeczy się nie dzieją'.
Życie w Poznaniu toczyło się dalej. Randki z chłopakami, plotki z koleżankami, plany na weekend. Te wszystkie małe, zwykłe rzeczy, które wtedy wydawały się takie normalne, takie oczywiste.
A potem... potem to wszystko się skończyło. Pamiętam ten dzień, ten huk... Ten strach, który nagle sparaliżował to nasze żywe, tętniące życiem miasto. Ten Poznań, który tak bardzo lubiłam, nagle stał się miejscem paniki i chaosu. I wtedy te wszystkie szeptane historie o Edenie... nagle przestały brzmieć jak bajki."

0 Komentarze