Nie widziałeś poprzedniego Dziennika Naukowca?
znajdziesz go TUTAJ
51 dzień propozycji nie do odrzucenia (Pierwsza noc w Śliwnie)
Pałac w Śliwnie był wszystkim, czego się spodziewałem, a nawet czymś znacznie więcej.
To miejsce nie przypominało zwykłej ruiny – jego struktura była zbyt spójna, jakby zbyt dobrze zabezpieczona przed upływem czasu. Kurz osiadał nierówno, tak jakby ktoś go celowo usuwał w konkretnych miejscach.
Budynek był ogromny, jednak to wschodnie skrzydło miało największą, otwartą przestrzeń. Pizza uznał je za idealne miejsce na bar, a Bizon od razu zaczął projektować prowizoryczne dekoracje.
Ja miałem inne rzeczy na głowie.
Na jednej ze stron dokumentu znalezionego w zachodnim skrzydle widniał znak „EDEN – K5-D”.
K5-D... czyli coś, do czego nie miałem dostępu w laboratoriach.
Kiedyś, jako badacz zajmujący się EV15, miałem autoryzację K5-A, K5-B i K5-C. Widziałem mutacje. Widziałem ich wpływ na ciało i psychikę. Ale nigdy nie miałem pełnego obrazu strategii EDEN-u.
Projekt „Rój” był jednym z tych tematów, które przewijały się między słowami, ale nigdy nie znalazły się w oficjalnych raportach dostępnych dla mnie. Być może władze EDEN celowo trzymały badaczy oddzielnie – każdy miał swoją część układanki, ale tylko nieliczni wiedzieli, co się dzieje naprawdę.
Teraz trzymałem w rękach rzeczy, które EDEN nie chciał mi pokazać.
Maggot, siedzący w rogu, patrzył w noc.
– Pachnie tu... jak w moich snach.
Nie odpowiedziałem.
Nie chciałem wiedzieć, co śniło się Maggotowi.
52 dzień propozycji nie do odrzucenia (Śliwno – pierwsza analiza odkryć)
Plastikowa karta znaleziona przez Maggota była zużyta, ale wciąż czytelna.
„RÓJ.”
Przejechałem palcem po jej krawędziach, jakby miało mi to pomóc wydobyć z niej coś więcej niż tylko napis.
EDEN używał podobnych identyfikatorów do kodowania dostępu. Te karty miały wbudowane mikro żłobienia – czasem były nośnikami kryptograficznymi, a czasem służyły wyłącznie jako oznaczenie kluczowych obszarów badań.
Ale „RÓJ” nigdy nie był oficjalnie częścią mojego działu.
Moja głowa zaczęła buzować, przed oczami pojawiały mi się dawne raporty – psychologiczne efekty EV15, ukryte w poziomie K5-C, które analizowałem jeszcze zanim podjąłem decyzję o opuszczeniu laboratoriów EDEN.
Badania behawioralne.
Modelowanie zachowań.
EV15 nie był tylko mutacją. Nie był tylko impulsem, który zmieniał strukturę organizmu. Był czymś więcej.
Jego nosiciele – ich agresja, ich wzmożony popęd seksualny – wszystko to mogło być częścią celowego projektu, testowanego w kontrolowanych warunkach.
A Maggot?
Czy jego hiperseksualność była tylko efektem ubocznym, czy może zaplanowanym „ulepszeniem” organizmu pod kątem adaptacji?
Co jeśli EDEN nie tylko badał EV15, ale chciał z niego stworzyć coś konkretnego?
53 dzień propozycji nie do odrzucenia (Odkrycie Bizona w zachodnim skrzydle)
Krzyk Bizona odbił się od ścian pustego korytarza, dudniąc niczym ostrzeżenie.
– Jest tu coś jeszcze!
Roni, z gotową bronią, ruszyła pierwsza. Komandos szedł obok, ale nawet on wyglądał na zaniepokojonego.
Bizon stał przed drzwiami prowadzącymi do jednego z bocznych pomieszczeń.
– To nie jest zwykły schowek – rzucił, po czym przesunął dłonią po metalowej powierzchni. Zamek elektroniczny.
Wpatrywałem się w ten mechanizm, a mój mózg zaczął szukać wspomnień. EDEN używał podobnych systemów w placówkach badawczych. Były zaprojektowane tak, by nawet po opuszczeniu obiektu nie straciły funkcji zabezpieczającej.
Na ścianie obok znajdowała się tablica z resztkami wypłowiałych oznaczeń. Kilka liter było jeszcze widocznych:
„Klasa K5-D | Kontrola dostępu: Poziom 5”
Serce zaczęło mi bić szybciej.
K5-D…
Projekt Rój.
Bizon wyciągnął z kieszeni starą latarkę i skierował światło na dolną część drzwi. Tam, prawie niewidoczny dla gołego oka, znajdował się numer seryjny.
EDN-015-017-034
Ego, która dotąd siedziała na jednym ze starych krzeseł, spojrzała na mnie z uniesioną brwią.
– Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Nie odpowiedziałem.
Bo jeśli moje podejrzenia były prawdziwe, to właśnie staliśmy przed jednym z ostatnich zabezpieczonych sektorów badawczych EDEN-u.
A to oznaczało jedno.
Były tu odpowiedzi. Ale czy na pewno chcieliśmy je znać?
54 dzień propozycji nie do odrzucenia (Budowa bazy w Śliwnie)
Rano prace ruszyły pełną parą.
Pizza i Bizon byli już pewni, że wschodnie skrzydło stanie się główną przestrzenią dla wszystkich, niezależnie od frakcji – prowizoryczny bar był pierwszym punktem do rozstawienia. Jednak okazało się, że problemem nie była przestrzeń, a zasilanie.
– To musi działać, inaczej nie mamy światła, muzyki, ani nawet czajnika na wodę! – rzucił Bizon, sprawdzając stan kabli.
Na piętrze problem był podobny – pomieszczenia, które miały stać się centrum dowodzenia „Kwiatów Zgniłego Gaju”, były ciemne i zimne. Potrzebowaliśmy działającego generatora, żeby cokolwiek ruszyło do przodu.
Wtedy wszedł Maggot.
– No, to montujemy moją perełkę! – zarechotał, przeciągając dłonią po zakurzonym generatorze, który wyniósł ze skażonej strefy.
Patrzyłem na niego sceptycznie.
Model był dostosowany do wysokiego napięcia, ale coś w jego budowie mi nie pasowało. Nie był standardowy. Były w nim dodatkowe komponenty, które przypominały konstrukcje EDEN-u – czyżby ktoś go zmodyfikował jeszcze przed katastrofą?
Nie mieliśmy wyboru. Jeśli mieliśmy zasilić bazę, musieliśmy mu zaufać.
Zaczęliśmy instalację systemu energetycznego – stare kable jeszcze się trzymały, ale oczywiście wpierw musieliśmy je sprawdzić pod kątem wytrzymałości. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, piętro i bar będą miały stabilne zasilanie.
A wtedy mogę wrócić do „Gniazda”.
55 dzień propozycji nie do odrzucenia (Pierwsze testy radiowęzła „Gniazdo”)
Odpaliłem główny panel.
Szum.
Jeszcze raz. Zakłócenia.
Gniazdo miało działać jako prowizoryczny system komunikacyjny – krótkofalowe transmisje, ograniczony dystans, możliwość przesyłania komunikatów i muzyki. Problem w tym, że antena była zbyt słaba, a główny układ ciągle się przegrzewał.
Pizza przyniósł dodatkowe kable, próbując podłączyć je do panelu, ale przester sygnału powodował zakłócenia w transmisji.
– Działa? – zapytał Bizon.
Uruchomiłem prowizoryczny odbiornik. Nadal tylko szum.
Mieliśmy zasilanie. Mieliśmy przestrzeń. Mieliśmy plany. Ale wciąż nie mieliśmy pełnej kontroli nad tym, co działało, a co było tylko złudzeniem stabilności.
Śliwno wciąż pozostawało dla nas zagadką.
A ja wciąż nie mogłem pozbyć się jednego pytania.
Co EDEN chciał przekazać przez „Rój”?
56 dzień propozycji nie do odrzucenia (Uruchomienie Baru „Śliwno” i wielki powrót Marioli)
Pizza stał z rękami na biodrach, patrząc na prowizoryczny układ stolików i beczek służących za krzesła.
– Bar działa. – oznajmił, jakby właśnie odkrył lekarstwo na mutacje.
Nie było prawdziwego alkoholu, nie było porządnych stolików, ale było miejsce, a to wystarczyło, by uznać sukces za oficjalny.
Bizon spojrzał na ścianę obok wejścia i wziął kawałek węgla, bazgrząc prowizoryczny szyld.
„Radiacja” – dla tych, co jeszcze nie wyparowali.
Komandos tylko rzucił krótkie spojrzenie, ale nie skomentował. Akceptacja przyszła w milczeniu.
Pierwsza runda „świętowania” miała miejsce godzinę później – kilka starych butelek ognistego czegoś, kilka kawałków spróchniałego drewna na ognisko i atmosfera, która pierwszy raz od dawna nie była przepełniona napięciem.
Maggot oczywiście postanowił uczcić uruchomienie baru na swój sposób. Wziął resztki jakiegoś zapleśniałego trunku, po czym uniósł butelkę w stronę drzewa.
– Za ciebie, kochanie! – mruknął, puszczając oko do gałęzi.
Ego pokręciła głową z uśmiechem, Pizza głośno westchnął, a Bizon parsknął śmiechem, rzucając w Maggota kawałkiem starej cegły.
Ale to nie był koniec.
Bo oto powróciła Mariola.
Maggot wstał, wyciągnął z kąta swoją ukochaną pionową towarzyszkę, przytulił ją do piersi, po czym nonszalancko postawił ją obok prowizorycznego baru.
– Teraz to oficjalnie dom.
Nikt nie chciał pytać, czy „dom” obejmuje całą społeczność, czy tylko jego chory umysł i odkurzacz, ale Bizon zdołał wychrypieć:
– Nie pijesz z Mariolą, prawda?
Maggot spojrzał na niego oburzony.
– Ona nie pije! Ona wpierw filtruje.
Na chwilę zapadła cisza, jakby wszystkim było potrzebne parę sekund na przetworzenie tego zdania.
Pizza skrzywił się. Ego parsknęła.
– Dobra, uznajmy, że mamy bar. Ale jeśli zobaczę, że „filtrujecie” coś przez Mariolę, to zmieniam ekipę.
Tak czy inaczej, bar był gotowy. A baza wciąż się rozwijała.
57 dzień propozycji nie do odrzucenia (Kancelaria Komandosa)
Komandos nie był typem, który świętował otwarcie baru. Zamiast tego przesunął drewniane biurko na środek jednego z pokojów na piętrze, wyjął mapę i zaczął oznaczać punkty.
– To kancelaria. – oznajmił, nie pytając nikogo o zdanie.
Nikt nie zaprzeczył.
To było jego miejsce – centrum dowodzenia. Po kilku godzinach ściany pokryły się notatkami, raportami, prowizorycznymi szkicami, a na środku biurka pojawiła się zakurzona maszyna do pisania, którą Roni znalazła w magazynie obok pałacu.
Roni spojrzała na układ rzeczy w kancelarii i rzuciła szeptem do mnie:
– Trochę jak biuro zarządcy bunkra, co?
Zatrzymałem się na chwilę.
Czy to oznaczało, że Komandos faktycznie podejmuje decyzje niczym dawna władza EDEN-u?
Nie chciałem się nad tym zastanawiać.
58 dzień propozycji nie do odrzucenia (Pierwsza audycja „Gniazda”)
Po kilku dniach walki z przesterami i szumem, „Gniazdo” działało.
Było prowizoryczne, ale nasze.
Podpiąłem przewody, sprawdziłem antenę, a potem spojrzałem na Bizona i Pizzę, którzy czekali na pierwszą transmisję.
– No to lecimy – rzuciłem, wciskając przycisk nadawania.
Pierwsze słowa, które wyszły z głośnika w bazie, były proste:
„Tu Kwiaty Zgniłego Gaju. Jeśli jeszcze żyjesz, masz miejsce przy naszym ognisku.”
Nikt nie powiedział nic przez kilka minut. Był tylko dźwięk starej magnetycznej taśmy, którą wrzuciłem jako tło.
Potem Maggot podszedł do mnie i zapytał:
– Ej, to nadaje też pieśni godowe?
Nie odpowiedziałem. Nie chciałem wiedzieć, do czego mu to potrzebne.
58 dzień, wieczór (Pojawienie się Serafima)
Zimny wiatr przeszedł przez korytarze pałacu, gdy kilka godzin po pierwszej audycji pojawił się człowiek.
Nie był zwykłym wędrowcem.
Jego ubranie było stare, ale zadbane. Plecak lekko obciążony. A w jego dłoni spoczywała skórzana torba medyczna, tak jakby nadal wierzył, że medycyna ma znaczenie w tym świecie.
Komandos wstał z biurka w kancelarii i spojrzał na nowego przybysza.
– Serafim - powiedział przybysz. Nie dodał nic więcej, nie musiał.
Ten człowiek był jednym z nielicznych, których trzymało się jakieś poczucie etosu. Był lekarzem. Weterynarzem. Specjalistą od życia, który dostosował się do śmierci.
Ego zerknęła na jego dłonie i rzuciła półgłosem:
– Oby były bardziej precyzyjne niż mutacja Maggota.
Serafim spojrzał na wszystkich, po czym tylko skinął głową i rzucił spokojnie:
– Potrzebujecie kogoś, kto wie, gdzie jeszcze warto ciąć, a gdzie już nie.
Nikt nie zaprzeczył.
Lekarz właśnie stał się częścią ekipy.
59 dzień propozycji nie do odrzucenia (Znak, który coś znaczył)
Zawsze myślałem, że jak świat się skończy, to wszystko straci nazwę. Ale niektóre rzeczy... trzymają się kurczowo swojego znaczenia.
Wyciągnąłem z walizki płaski, lekko zardzewiały metalowy znak z napisem „Sportowa”. czarny napis na białym tle był jak ostatnie echo świata, w którym ludzie mieli adresy, a nie współrzędne skażenia.
Niektórzy przynosili naboje. Inni amulety. Ja przyniosłem kawałek ulicy.
To nie była konkretna miejscowość. Nie było przy niej laboratorium, ani wielkich wydarzeń. Ale tam pierwszy raz coś odkryłem. Tam leżałem na plecach, patrząc w niebo, i marzyłem, że kiedyś nie tylko zrozumiem świat, ale że jeszcze będzie warto go rozumieć.
W Śliwnie, między zardzewiałą barierką a wyszczerbionym ościeżem, znalazłem miejsce. Przybiłem znak, nie dlatego że wskazywał kierunek. Postawiłem go, aby ktokolwiek kto będzie tamtędy przechodzić, mógł się zatrzymać.
SPORTOWA
Roni zatrzymała się, spojrzała na mnie, potem na znak, potem znowu na mnie. – Twoje? Skinąłem głową.
– Dobrze wygląda. Dziwnie... czysto.
Maggot parsknął gdzieś z głębi korytarza.
– Na Sportowej pewnie kiedyś były świetne pieśni godowe!
Uśmiechnąłem się pod nosem. Dobrze, że byliśmy jeszcze zdolni do żartu. Źle, że nic nie było pewne, poza tym, że jutro znów coś się rozsypie.
Ale póki co... znak wisiał.
I nikt go nie zdjął.

0 Komentarze