Nie widziałeś poprzedniego Dziennika Naukowca? 
znajdziesz go TUTAJ

Dzień 60 – „Zegarki się nie zgadzają”

Zaczęło się od zegarka Bizona.
Działał, ale pokazywał godzinę 26:91.
Nie wiem, czy to był błąd systemu, czy nowa jednostka czasu.
Zegarek Komandosa działał w przeciwną stronę – cofał się co kilka minut, jakby próbował wrócić do momentu, w którym coś poszło nie tak.
Mój zegarek po prostu się zawiesił.
Ego twierdzi, że to “pęknięcie w czasie”.
Komandos mówi, że to pole magnetyczne.
Serafim rzucił tylko: – Czas to nie linia. To rana.
Nie wiem, czy to metafora, czy diagnoza. Ale coś jest nie tak.
Zaczynam podejrzewać, że EDEN nie tylko manipulował genami.
Może manipulował czasem.

Dzień 61 – „Próbka #42”

Maggot wrócił z ogrodu z czymś, co nazwał „żywą ziemią”.
Wyglądało jak błoto, ale pulsowało.
Pod mikroskopem przypominało tkankę nerwową.
Zrobiłem test przewodnictwa. Reaguje na bodźce.
Maggot twierdzi, że ziemia „szepcze”.
Potem zapytał: – Czy to znaczy, że ogród myśli?
Nie odpowiedziałem.
Nie wiem, czy chcę znać odpowiedź.
Zostawiłem próbkę w słoiku.
Po godzinie słoik był pusty.
Maggot siedział obok, głaszcząc coś, co wyglądało jak resztka błota z oczkami z kapsli i kawałkiem sznurka jako ogon.
– Nazwałem go Azor – powiedział. – On mnie rozumie.
Potem próbował go nakarmić własnym naskórkiem.
Nie wiem, co bardziej mnie przeraża: to, że Maggot mówi do błota, czy to, że błoto mu odpowiada.

Dzień 62 – „Sen o EDEN-ie”

Kolejny dziwny sen.
Siedzę przed konsolą EDEN-u.
Na ekranie pojawia się komunikat: „Użytkownik: NIEZNANY. Dostęp: CZĘŚCIOWY. Protokół: ROZPOCZĘTY.”
Potem ekran zgasł.
Obudziłem się z krwią na dłoniach.
Nie wiem, czyją.
Rano, Ego spojrzała na mnie i rzuciła: – Masz minę, jakbyś wrócił z przesłuchania.
Nie zapytałem, skąd to wie.

Dzień 62.5 – „Korvus”

Stałem na straży przy wejściu na piętro, bo Pizza dostał rozwolnienia po wczorajszej „zupie”. Nie wiem, kto ją gotował, ale powinien mieć zakaz zbliżania się do kuchni na sto metrów. W każdym razie, straż to nie moja działka — jestem tu od badań, od sprzętu, od analiz. Ale jak zwykle, jak coś się sypie, to naukowiec ma robić za ochroniarza.
Rano pojawił się człowiek.
Wyszedł powoli spomiędzy drzew. Gdy podszedł, rzucił broń i uniósł ręce. Roni i Pizza podeszli pierwsi, zabrali karabin. Stał spokojnie, nie próbował niczego. Wyglądał, jakby znał teren — nie jak ktoś, kto się zgubił.
Ciężki płaszcz, maska przeciwgazowa z pękniętym filtrem, broń złożona z części, których nie rozpoznałem od razu — coś między karabinem a narzędziem górniczym. Nie ruszał się, nie mówił. Ale nie wyglądał na zagubionego. Raczej na kogoś, kto wie dokładnie, gdzie jest i po co.
Komandos już sięgał po broń. „Stalker” rzucił. Ego spojrzała na mnie. „To twoja działka.” Jasne. Dzięki.
Zapytałem go, kim jest. Głos zniekształcony, jakby przez radio: „Korvus”.
Nie był rozmowny, ale konkretny. Powiedział, że śledził nas od jakiegoś czasu. Znalazł nasz ślad — kilka kilometrów stąd, na drzewie ktoś wyrył nożem napis „MAGGOT”. Pod nim znajdował się dziwny, biały płyn. Korvus się na nim poślizgnął i prawie wywrócił. Obok były szramy, jakby coś próbowało się z tym drzewem połączyć. Nie musiałem pytać — wiedziałem, że chodzi o Maggota.  Dzień 47… Nie pytaj…
Generalnie cały absurd tej sceny wyglądał mniej więcej tak: 
Komandos nie wyglądał na przekonanego. Roni trzymała dystans… jak zwykle. Ego milczała, ale obserwowała uważnie. Pizza siedział w kącie, blady, z podpiętą kroplówką. Bizon gdzieś kręcił się z detonatorem… Tak ale nie pytajcie jak to się dokładnie stało. Maggot już kombinował, jak dobrać się do maski Korvusa — wzrok miał ten sam, co wtedy przy drzewie.
Maggot podszedł do niego, jakby miał zamiar go rozebrać na części. „Mogę go przebadać?” spytał. Korvus spojrzał na niego. Nie ruszył się, ale Maggot cofnął się o dwa kroki. „Nawet nie próbuj” — powiedział nowoprzybyły.
Przedstawiliśmy mu się, choć miałem wrażenie, że już nas rozpoznaje. Albo przynajmniej wie, kto tu gotuje, kto dowodzi, a kto nie powinien mieć dostępu do żadnych roślin.
Moje myśli szybko zostały wyrwane z analizy, gdy zobaczyłem Maggota — ślinił się, jakby Korvus był nowym obiektem jego badań... albo fantazji.
Nie wiem, czy to efekt mutacji, traumy czy po prostu jego osobowości, ale Maggot od dawna wykazuje cechy hiperseksualności, które w warunkach izolacji przybierają coraz bardziej niepokojące formy.

Z jednej strony hiperseksualność pod względem naukowym u MEV15 dalej mnie fascynuje, a z drugiej wzbudza u mnie ogromne obrzydzenie… chyba będę musiał udać się do Ego na kilka głębszych. 
Przez chwilę myślałem, że Komandos go wyrzuci. Ale tylko spojrzał mu w oczy — albo w szkło maski, które za nie robiło.
„Zostajesz. Ale nie próbuj żadnych sztuczek. I nie zbliżaj się do Maggota bez pozwolenia.”
Korvus skinął głową. Wszedł do środka. Nie jak gość. Jak ktoś, kto już znał ten teren.

Dzień 63 – „Sen o korytarzu”

Kolejny dziwny sen.
Szukałem czegoś w pałacu, ale budynek był obcy.
Znalazłem korytarz, którego nie pamiętam.
Prowadził w dół, kończył się ścianą.
Na niej ktoś napisał: „ZWRÓĆ TO, CO NIE TWOJE.”
Obudziłem się spocony.
Nie wiem, co miałem oddać.
Maggot twierdzi, że to był sen wspólny.
Że on też tam był.
Powiedział, że ściana oddychała.
Roni tylko rzuciła: – Może to nie sen. Może to mapa.

Dzień 64 – „Eksperyment z dźwiękiem”

Znalazłem starą kasetę w parku obok dworku.
Na niej napis: „Hity Discopolo”.
Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby to otworzyć.
Ale jak już otworzyłem to nie było to, o czym myślałem.
Zamiast muzyki, taśma zawierała dźwięki o zbyt głębokiej częstotliwości dla ludzkiego ucha.
Odtworzyłem ją Maggotowi.
Po siedmiu minutach zaczął mówić w języku, którego dotąd nie znałem.
Ego twierdzi, że to nie był język.
Komandos mówi, że to dialekt z rejonu K5.
Ja twierdzę, że to był sygnał.
Maggot po wszystkim spojrzał na mnie i powiedział: – On już wie, że słuchamy.
Nie zapytałem, kto to „on”.
Ale od tamtej pory radio szumi inaczej.

Dzień 65 – „Zniknięcie Bizona”

Bizon zniknął na cztery godziny.
Twierdzi, że był w kuchni.
Ale kuchnia była zamknięta, a ja miałem klucz.
Maggot mówi, że Bizon „przeszedł przez ścianę”.
Ego patrzy na Bizona inaczej niż wcześniej.
Komandos nie komentuje, ale przesunął jego imię na mapie.
Ja mówię, że Bizon kłamie.
Ale nie wiem, dlaczego.
Wieczorem Bizon wyjął z kieszeni coś, czego nie miał wcześniej.
Metalowy dysk z symbolem EDEN-u.
Nie powiedział, skąd go ma.
A ja nie zapytałem, dlaczego go trzyma.

Dzień 66 – „Obserwator”

Zaczęło się od wzroku. To nie była paranoja. Stałem przy bramie, kiedy poczułem, że ktoś mnie obserwuje. Bezpośrednio.
Na skraju lasu, w cieniu, stał człowiek. Płaszcz z zasłon, maska zrobiona z puszki po konserwie, sylwetka nieruchoma. Nie miał broni. Ale miał coś gorszego – spokój.
Zniknął, zanim ktokolwiek zdążył go zawołać. Komandos rzucił: – Ruszamy.
Nie pytał. Nie czekał.
Maggot wyjął siatkę z kolcami. Roni poprawiła pas. Ego rzuciła coś o rozmowie, ale nikt jej nie słuchał.
Ruszyli.
Las był gęsty, ale ślady wyraźne. Ten ktoś nie próbował się ukrywać. Jakby chciał, żeby go znaleziono.
Po dwudziestu minutach biegu usłyszeli śmiech. Cichy, nieprzyjemny. Komandos dopadł go pierwszy. Rzucił się na niego jak zwierzę. Obserwator nie walczył. Po prostu się poddał.
Maggot związał go czymś, co wyglądało jak jelita z manekina.
Zabrali go do karceru starej łazienki. Kafelki popękane, odpływ martwy, potłuczone lustro. W rogu lodówka. Nie działa, ale zamyka się szczelnie. Nazywamy ją „żelazną dziewicą”.
Komandos wrzucił go do środka.
Po godzinie go wyciągnęli.
Przesłuchanie zaczęło się od pytań: – Imię? – Nie mam. – Cel? – Patrzeć. – Dla kogo? – Dla nikogo.
Komandos uderzył go w twarz.
Maggot zaśmiał się jak zboczeniec. – A po wszystkim mogę go wykorzystać?
Roni odwróciła się gwałtownie. – Zamknij się, Maggot.
Komandos już szykował kolejny cios, ale Roni stanęła między nimi. – Dość. Nie jesteśmy zwierzętami.
Komandos spojrzał na nią z pogardą. – Nie jesteśmy? A co z tym, co zrobiłaś w sektorze 9?
– To było co innego.
– Zawsze jest „co innego”, kiedy chodzi o ciebie.
– Przesłuchanie to nie rzeźnia.
– A może właśnie powinno być.
Ego weszła między nich. – Dajcie mi go.
Komandos spojrzał na nią, potem na Roni. – Macie godzinę. Potem wracam z obcęgami.
Ego zabrała go do bocznej wnęki – kiedyś spiżarni, a teraz pokoju przesłuchań dla tych, których nie trzeba było łamać od razu.
Zanim weszła, zajrzała do baru. Na metalowej tacy przyniosła puszkę z czymś, co kiedyś było gulaszem oraz butelkę z napojem w kolorze rdzy i zapachu zgniłych wiśni.
Więzień siedział na skrzynce po amunicji.
– Nie jesteś głodny? – zapytała go.
– Nie wiem.
– To się przekonaj.
Podała mu tacę.
Spojrzał na nią, potem na jedzenie. Ostrożnie spróbował. Jadł powoli, jakby każdy kęs był testem.
– Nie jesteście z EDEN-u – powiedział cicho.
– Skąd ta pewność?
– Oni nie karmią.
Ego usiadła naprzeciwko.
– Kim jesteś?
– Bosman.
– Co tu robiłeś?
– Obserwowałem.
– Dlaczego?
– Bo myślałem, że teren znów został przejęty przez EDEN.
– Skąd ten pomysł?
– Kiedyś mnie porwali. Ludzie w kombinezonach. Światło. Krzyki. Metal. Ból.
– EDEN?
– Nie jestem pewien. Ale wyglądali jak oni.
– Co ci zrobili?
– Nie wiem. Ale od tamtej pory widzę więcej. Słyszę więcej. Czuję więcej.
– I co teraz?
– Teraz wiem, że nie jesteście z EDEN-u. Ale możecie być celem.
– Czym się zajmujesz?
– Tropię mutanty. Eliminuję.
– Sam?
– Niezupełnie.
Ego wróciła do Komandosa.
– Może się przydać. Zna teren. Tropi mutanty. Ma motywację.
Komandos milczał.
Roni skrzyżowała ramiona. – A nie mówiłam?
Komandos zacisnął szczękę. – Zostaje. Ale pod obserwacją.
Wyszli na zewnątrz.
Roni szła obok Ego. – Gdzie go zakwaterujemy?
– Może na starej stacji?
Bosman usłyszał. – Rozstawię sobie pawilon. Mam własny.
Zatrzymał się. Gwizdnął.
Z lasu wyszło coś, co wyglądało jak skrzyżowanie psa, konia i krowy.
Zmutowany towarzysz.
Sierść w plamach, końskie kopyta, ale zbyt giętkie, pysk rozdwojony, a oczy jak u krowy – wielkie, wilgotne, niepokojąco ludzkie.
Roni pisnęła. Dosłownie. Krótko, nerwowo, jakby coś ją ukłuło. – Co to jest do cholery?! – rzuciła, cofając się o dwa kroki.
Ego spojrzała na nią z uniesioną brwią.
Zrobiłem krok w przód. – Fascynujące... – mruknąłem. – Układ kończyn wskazuje na mutację typu 3B, ale te oczy... to nie jest przypadek.
Wyjąłem notatnik. – Czy on reaguje na komendy?
Bosman skinął głową. – To Puszek. Nie gryzie, jeśli nie trzeba.
Maggot spojrzał na niego z błyskiem w oku. – A czy Puszek też ma popęd?
Bosman spojrzał na niego. – Tylko w pełni księżyca.
Roni próbowała się opanować. – Świetnie. Kolejny zboczeniec z pupilem.
Spojrzała na mnie. – Ty go sobie badaj, ja będę spać z nożem pod poduszką.
Nie odpowiedziałem. Notowałem dalej.
Puszek podszedł do mnie, powąchał rękę, po czym usiadł.
– On rozumie więcej, niż myślicie – powiedział Bosman.
Roni spojrzała na niego z ukosa. – A ty mniej, niż mówisz.
✎ Notatka końcowa: Bosman zostaje. Pawilon rozstawiony przy wschodnim murze. Puszek nie wykazuje agresji. Reaguje na gesty. Mutacja stabilna, ale nieklasyfikowana. Komandos im nie ufa. Roni obserwuje z dystansu. Maggot... no cóż, Maggot jak zwykle.
Jutro sprawdzę, czy Bosman mówi prawdę.


Dzień 67 – „Lis, którego nie da się spalić”

Gdy rano Roni wróciła z patrolu podzieliła się swoim odkryciem. Znalazła gniazdo przy ruinach kapliczki. A w nim? Coś, co kiedyś miało łapy, a teraz miało zbyt wiele zębów. 
Komandos spojrzał na mapę. – Kto idzie?
Terror podniósł rękę. Nic nie powiedział. Po prostu wziął miotacz, sprawdził zbiornik, zapakował dwa zapalniki i ruszył. Nie czekał na rozkazy. Nie pytał o plan. Dla niego to nie była akcja, tylko egzekucja.
Wrócił po trzech godzinach. Pokryty czymś, co kiedyś było sierścią. W ręku miał fragment kości — zbyt cienkiej, by należała do człowieka. Zbyt wygiętej, by była naturalna.
Usiadł przy stole. Wyjął z torby kawałek futra. Ale nie był wypalony. Był... nienaruszony. Ognioodporny.
– Pyro Fox – powiedział cicho. – Vulpes Ignis. Eden eksperymentował z ogniem. Teraz ogień ich nie rusza.
Wyjąłem dokumentację. Futro odporne na płomienie. Skóra jak pancerz. Pigmentacja zmieniona — czerń, złoto, miedź. Regulacja temperatury. Odporność na oparzenia. Mutacja stabilna.
Terror patrzył na próbkę. Nie dotykał jej. Tylko patrzył.
– Nie da się go spalić – powiedział. – Ale można go złamać.
Nie wiem, czy mówił o lisie, czy o sobie.
Potem wyjął nóż. Nie do walki. Do preparacji. Zaczął ciąć futro, badać strukturę. Z precyzją myśliwego, której nie spodziewałem się po kimś, kto zwykle działa jak żywioł.
– To nie jest zwierzę – powiedział. – Eden chciał pokazać, że ogień nie jest już bronią. Ale ja mam inne ognie. – kontynuował, wyciągając kolejne zapalniki.
Nie zapytałem, co to znaczy. Ale widziałem, jak patrzy na płomień. Jakby chciał go przeprosić. Albo przypomnieć mu, że dalej jest jego panem.
✎ Notatka końcowa: Gniazdo zlikwidowane. Pyro Fox – jeden osobnik martwy, drugi uciekł. Futro odporne na ogień. Terror analizuje strukturę. Możliwe, że znajdzie sposób na neutralizację. Nie wiem, czy to dobrze. Ale wiem, że jeśli ktoś ma spalić to, czego nie da się spalić — to będzie on.